مسافر
درباره سایت
امکانات وب
بعد از تبادل اسرا، حالا نوبت جنازهها بود. قرار
شد حتی استخوانهای شهدا را تحویل بدهند. عراقیها رفتند سراغ قبرها. یكی
هم محمدرضا بود. مشغول شدند. با بیل و كلنگ خاكها را كنار زدند، اما...
بیچاره بودند در كفرشان. بیچارهتر شدند. محمدرضا صحیح و سالم بود. به فكر
چهار تكه استخوان بودند و حالا بدن محمدرضا سالم بود. موهایش، پوستش،
مژهاش، زخم تنش...، انگار محمدرضا چند دقیقه پیش شهید شده. فقط چند دقیقه
قبل. عكسها و مدارك را مطابقت كردند. اما جنازه چقدر سالم بود. دشمن به
یقین رسید در كفر و جهنم رفتنش. خبر به گوش صدام رسید.
دستور داد جنازه را تحویل ندهند. آبرو كه نداشت. محمدرضا رسواترش میكرد.
سه ماه محمدرضا را (به دستور صدام) زیر آفتاب داغ عراق گذاشتند تا شرمندة
مولایش موسی بنجعفر(ع) نباشد. هیچ اتفاقی نیفتاد. پودر تجزیه روی بدن و
صورت محمدرضا ریختند. نه سوخت و نه پودر شد. فقط كمی تغییر كرد. سفید بود
رنگش. سبزه بامزه شد. بدبختی و شقاوت شده بود خوره به جانشان افتاده
بود. صلیب سرخ در جریان بود و ایران هم مدرك داشت. مجبور شدند كه محمدرضا
را تحویل بدهند؛ «و مكروا مكروالله والله خیر الماكرین».
علت طراوت بدن بعد از 16 سال محمدرضا در زیارت عاشورا و عزاداریهایش اشكهایش را به بدنش میمالید و با چفیه پاك نمیكرد. تمام جمعهها غسل جمعهاش ترك نمیشد. حتی آب خوردن جیرهبندیاش را هم نگه میداشت تا غسل جمعه بكند.
برچسب: شهیدی که بدنش نسوخت,
نویسنده: نیکا جعفری